Rosemarijn Milo nam het initiatief om kennis te maken met elkaars werk. Dat was bedoeld voor alle schrijvers die zich bij de nieuw opgerichte uitgeverij Partout hadden aangesloten. Door persoonlijke omstandigheden is het kersverse idee van Partout, om als ideële internetuitgeverij ook werk van andere selfpublishers en cultschrijvers dan dat van de oprichter zelf aan te bieden, alweer gestorven voor het eigenlijk goed en wel van de grond was gekomen.
Het idee om kennis met elkaars werk te maken hielden Milo en ik in stand. Ik schreef een blog over haar roman Mantel van schaamte en stelde Milo een aantal persoonlijke vragen.
Hieronder twee passages uit mijn interview met haar:
Mijn moeder was een zeer getalenteerde vrouw, zowel intellectueel als kunstzinnig. Ze heeft door gekonkel in haar familie haar studie Engels aan de (toen nog katholieke) universiteit in Nijmegen moeten staken, was ongelukkig getrouwd en heeft zes kinderen gekregen. Ze was moeder en huisvrouw tegen wil en dank. Ik denk dat het dan niet verder uitgelegd hoeft te worden dat iemand tot op het bot gefrustreerd is. Ik heb diep onder deze gefrustreerde moeder geleden.
Of wat te denken van deze passage:
Het is gedeeltelijk eigen ervaring, gedeeltelijk verzinsel. Mijn al op 38-jarige leeftijd aan aids overleden jongste broer, Erik, op wie ik dol ben geweest, was homoseksueel en verkleedde zich als jongetje al als geisha. Zo klein als hij was, vanaf een jaar of zeven, acht, besteedde hij zijn zakgeld aan het kopen van boeken over Japan. Ook in zijn carrière als musicalzanger en -schrijver trad hij af en toe op als travestiet. Hij leek dan erg veel op mij, zoveel, dat zijn laatste geliefde, een Amerikaan, bij zijn eerste ontmoeting met mij uitriep: ‘You are Erik in drag!’
Als dit geen uitnodiging is om verder te lezen. Hier is een directe link naar mijn blog.
